14
feb

Verlies van een baan

Geplaatst door op in Opinie
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 1982
  • 0 reactie
  • Afdrukken

Over de gevolgen van het verlies van een baan wordt veel geschreven. Voor mij, als eigen ondernemer, is het al weer eventjes geleden dat ik een baan verloor. Maar ik heb wel degelijk ook zelf wel eens banen verloren. Als bonenplukker heb ik het niet gered en volgde er soort van ontslag.

Ook later in mijn loopbaan is het een keer mis gegaan. Ik heb een tijd bij de Universiteit van Amsterdam gewerkt als onderzoeker naar de effecten van onregelmatige arbeidstijden. Als student assistent ging dat goed; ik ben eigenlijk altijd ijverig en als het duidelijk is wat er moet gebeuren, verzet ik veel werk. Maar als onderzoeker kwam het ook aan op inzicht en overzicht – en toen bleek dit vakgebied wel een eind af te staan van mijn talenten en passies. Er volgde een ontslag en hoewel ik dat op grond van mijn prestaties prima begreep, vond ik het toch pijnlijk.

Alle artikelen geven goede tips tegen de pijn die je kunt ondervinden van verlies. Maar waarom doet verlies eigenlijk zoveel pijn? Gek genoeg heb ik hier veel minder verklaringen voor gevonden. Psychologen en andere hulpverleners gaan liever op zoek naar wat je tegen vervelende gevoelens kunt doen waardoor de vraag naar het nut ervan meestal onderbelicht blijft.

Ik heb hier ook geen sluitend antwoord op. Wel las ik laatst een fascinerende zienswijze van Darian Leader, de auteur van onder meer het onvergetelijke boek Why do women write more letters than they post. In zijn boek over depressie (The new black) beschrijft hij uitgebreid hoe in zijn ogen het rouwproces na het overlijden van een geliefde, nabije persoon verloopt. De persoon die dood is, heeft jou altijd met een bijzondere blik bekeken, iets in jou gezien (positief of negatief) wat niemand anders zag. Dat deel van jou is eigenlijk weg als iemand doodgaat. Door te rouwen, houd je die herinnering levend – stoppen met rouwen betekent dat je een stuk van jezelf doodt. En dat kun je in sommige gevallen misschien wel niet en zo kan het wel gebeuren dat een rouwproces overgaat in een depressie. Ik vat het vast niet helemaal goed samen, maar desondanks vraag ik me af ontslagverlies ergens hiermee vergelijkbaar is.

Na een ontslag ben je niet alleen je baan kwijt en van alles wat daarbij hoort, aan status, collega's, de warmte van de misschien wel gezellige kantine of de kilte van de groepsvergaderingen – maar ook een groot aantal unieke kijken op jou als persoon, die jezelf bent gaan geloven. Bij het verwerken van verlies gaat het niet alleen om de lijstjes van zaken die je kwijt bent, maar ook om te ontwarren wie je ook alweer écht bent en wat je alleen maar aanneemt door de blik van buiten. En dat kan pijnlijk zijn – en die pijn hoef je niet altijd te voorkomen maar is soms juist goed om te voelen. Het helpt je bewust te worden van de keuzes die je nu kunt maken.

Klinkt dit herkenbaar en logisch? Of maak ik het te ingewikkeld? Zonder gevoel van pijn, zullen er minder snel nieuwe inzichten komen – te lang alleen maar pijn heeft negatieve gevolgen (zoals depressie). Ik ben benieuwd naar jouw mening, jij die ooit een baan hebt verloren en het er moeilijk mee had. En misschien is er onder de lezers wel een Darian Leader – kenner die mijn uitleg nog iets kan verbeteren.

Waardeer dit blogbericht:
0

Outplacementbegeleiding voor werkzoekenden. Coaching voor ondernemers en leidinggevenden. En therapie voor wie dat nodig heeft. Als psycholoog help ik jou om werk te vinden of beter te worden in het werk dat je doet. Tenslotte verzorg ik ieder jaar een aantal trainingen, lezingen en workshops over het onderwerp 'werk'.


linkedin hover 32 twitter hover 32

Reacties