24
juni

Talent ontwikkelen: Luister naar het stemmetje!

Geplaatst door op in Opinie
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 7202
  • 4 reacties
  • Afdrukken

Dit is een blog over het spelen van verstoppertje met talent en het geven van gehoor aan de innerlijke stem om hier wat mee te doen.

Hopla is een plastic konijntje dat hoort bij een spel voor kinderen van twee tot vier jaar met dezelfde naam. Het spel verloopt als volgt:
Eén van de deelnemertjes verstopt Hopla en door op een knopje te drukken roept het stukje plastic om de tien seconden: 'Hopla, Hopla, Hopla'. Met behulp van de bijgeleverde locatiekaartjes en het geluid gaan de kinderen op zoek naar Hopla en wanneer deze is gevonden, volgt een nieuwe verstopronde.

Nu vind ik het een uiterst irritant spel, maar de kinderen hebben het grootste plezier en daar gaat het uiteindelijk om. Het punt is dat niet alleen kinderen diverse vormen van verstoppertje leuk vinden. In veel organisaties is deze ouderwetse vorm van gaming namelijk een zeer populair tijdverdrijf.

Volksstammen die verstoppertje spelen

Binnen deze organisaties lopen namelijk nog complete volksstammen rond die allerlei soorten spelletjes spelen, wat ook beschreven staat in deze blog over organisatiegames. En hierbij is verstoppertje zeker niet de spelvorm die tot het exclusieve domein van managers en bestuurders behoort. Sterker nog, medewerkers in alle lagen van organisaties spelen graag mee op allerlei gebieden. Denk bijvoorbeeld eens aan talentontwikkeling. Medewerkers zelf moeten en kunnen hier ook zelf iets mee doen. Sterker nog, daar begint het mee, alleen is de realiteit vaak anders. Er is namelijk niets makkelijker dan te klagen dat er niets gedaan wordt met het aanwezige talent binnen de organisatie en/of over wat anderen (lees leidinggevenden) allemaal nalaten om op dit gebied. In combinatie met het onvoldoende in de spiegel durven te kijken, heeft deze houding tot gevolg dat binnen organisaties het talent door medewerkers frequent wordt verstopt. En als het dan uiteindelijk echt aankomt op het maken van keuzes, dan blijkt dat er sprake is van allerlei soorten angsthazerij, in de verpakking van de mooiste excuses. Want niets menselijks is ons vreemd, toch? Een aantal voorbeelden uit de praktijk:

'Welke talenten? Daar heb ik mijn vrije tijd voor!'
'Leuk dat die nieuwe leidinggevende zegt dat ik met mijn talenten veel meer kan dan wat ik nu doe, maar daar is in het verleden ook niets mee gedaan. Ik zie dus niet in waarom ik hier nog wat mee moet doen!"
'Aan de slag met mijn talent? Ik kijk wel uit! Het is buiten nog steeds crisis en ik zit hier goed!'
'Dromen is leuk, maar deze komen toch niet uit binnen deze organisatie!'
'Ik weet het, maar ik wil geen risico's lopen in financieel opzicht!'
'Ik heb gezien wat er met collega's gebeurde die initiatief toonden. Uiteindelijk zijn er veel vertrokken en ik wil niet de volgende zijn!'

Veranderen als het pijn doet

Wanneer medewerkers hun talent blijven verstoppen, is het ook niet vreemd dat besluitvormers het beeld hebben dat er onvoldoende potentieel aanwezig is binnen organisaties. Immers, wanneer je talent niet laat zien, wordt er ook niets mee gedaan! De benodigde verandering van mindset op dit gebied begint daarom mede door het in beweging komen van de medewerkers zelf.

Dit laatste brengt overigens ook een andere verandering op gang. Medewerkers die uit zichzelf aan de slag gaan met het (h)erkennen van hun eigen talenten zorgen namelijk voor versnelde door- en uitstroom. Wat daarna volgt, is een grote uitdaging voor de organisaties en leidinggevenden die nooit aandacht hebben besteed aan talentontwikkeling. Op dat moment moeten zij namelijk extra inspanningen leveren en investeren op het gebied van werving & selectie, tijdelijke inhuur, het aanvullen van verdwenen kennis en vakmanschap en wellicht ook investeren in het herstel van het slechte imago in de (arbeids)markt.

Dit zorgt voor een negatieve impact op de financiële resultaten en juist voor deze inzichten zijn besluitvormers gevoelig. Tegenvallende resultaten doen immers pijn in de organisatie- en individuele portemonnee, waardoor een koersverandering uiteindelijk onontkoombaar is om te overleven als organisatie.

Maar als de medewerkers hun talenten blijven verstoppen, dan zal er bij deze organisaties niets veranderen. De gevolgen hoef ik denk ik niet te beschrijven in deze concurrerende en dynamische wereld, waarbij ook de 'traditionals' uiteindelijk eindigen als de koude en kille monumenten die staan beschreven in De organisatieles van Alcatraz.

Luister naar het stemmetje

Even terug van de organisatie naar het individu. Aan de slag gaan met talent doe je als medewerker allereerst voor jezelf en er zijn genoeg hulpmiddelen om hiermee aan de slag te gaan. Testen op internet, mensen in de (zakelijke) omgeving die weten waar het echt om draait en feedback kunnen en willen geven, persoonlijke opleidingsbudgetten en ga zo nog maar even door. Dit alles als aanvulling op de drive, energie en de moed om het eigen talent de ruimte te geven. Persoonlijke argumenten om hier mee aan de slag te gaan zijn er ook genoeg, waarbij te denken valt aan zaken als zingeving, geluk, positieve energie, een uitdagende omgeving, carrière en zaken die bijdragen aan het in balans brengen van de 'eigen ik'.
Stop dus met verstoppen van het eigen talent, kijk in de spiegel en luister nu eens goed naar dat interne stemmetje dat heel vaak zegt:
'Ik barst van het talent en wil hier eigenlijk wat mee gaan doen!'
Zullen we daarom afspreken dat we Hopla en verstoppertje spelen voortaan alleen nog thuis en met de kinderen doen?
Ja? Gewoon doen!

Waardeer dit blogbericht:
Getagged in: Cultuur Talentmanagement

Eigenaar van de Koning Business Development en lid kernteam HRcommunity. Onder andere verantwoordelijk voor HRzone, HRjob en HRxpress. Onderdeel van redactie HRzone.

Reacties