25
juli

‘Laten we het plannen in de randen van de dag’

Geplaatst door op in Opinie
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 895
  • 0 reactie
  • Afdrukken

Sinds vorig jaar hoor ik steeds vaker de opmerking: ‘Laten we dat plannen in de randen van de dag’.  De afspraken waarbij ik deze opmerking hoorde, gingen in vrijwel alle gevallen over kernzaken: over het verwoorden van een nieuwe visie in een traditioneel behoorlijk vastgeroest vakgebied, over het doorzetten van iemands eigen persoonlijke ontwikkelpad, en over de opzet van een nieuw boek. 

Kernzaken dus, maar toch moesten ze stuk voor stuk worden ingepland ‘in de randen van de dag’. Gek eigenlijk. Als het een kernzaak is, zou je deze midden op de dag moeten willen inplannen. Of er een volle avond aan besteden. Je zou er in ieder geval geen eindtijd aan willen koppelen, omdat het onderwerp zo belangrijk is. Want als je zelf al kadert dat de randen van de dag geschikt genoeg zijn, is het gevaar dat je een bestaan in de marge gaat leiden.

Anders omgaan met tijd en aandacht

Hoe anders kun je omgaan met je tijd, aandacht, kern en rand. Ik moet dan denken aan mensen die - waar ze ook zijn, aan welke ‘rand van de dag’ ze zich ook bevinden en in welk gezelschap dan ook – aan hun doel proberen te werken. Het zijn mensen op een missie. Neem Foppe de Haan. Ooit kwam ik hem in het lezingencircuit tegen. Bij de netwerkmomenten en in de pauzes ging hij met mensen in gesprek. Niet over voetbal, niet over zijn visie op het vak van coach, niet over de inhoud van zijn lezing van zojuist, maar over kinderen. En over het feit dat voor sommige kinderen sporten of spelen niet vanzelfsprekend is, vanwege hun lichamelijke of verstandelijke beperking. En over kinderen met ouders die door financiële omstandigheden hun kind niet kunnen laten sporten. Binnen een paar zinnen gingen de gesprekken aan tafel over die groep waar hij mee begaan was.

‘Juist als het allemaal even niet gemakkelijk is, hoort een kind toch te spelen?’ beweert Foppe. Dat is het uitgangspunt van Foppe en van het gelijknamige fonds dat hij heeft opgericht. Zo heeft hij via dit fonds inmiddels 100 sportrolstoelen geregeld voor één van de weinige sporten die overblijft voor kinderen met een lichamelijke handicap, te weten: e-hockey. De andere sport die kinderen met een beperking kunnen doen zonder gebruik te maken van hun rolstoel is paardrijden. Het paard vervangt even de benen van het kind. ‘Moet je ze dan eens zien stralen,’ aldus Foppe. Op de site foppefonds.nl staan bestedingen en ontvangsten transparant vermeld. Bij de ontvangsten staat onder meer vermeld: ‘Lezingen Foppe de Haan’. En daarachter een bedrag van meer dan €10.000,- . Als je een spreker zoekt, zelfs voor in de randen van de dag, boek dan dus Foppe. Dat geld zet hij om in een kinderlach.

Kwaliteiten tot in de kern van je bestaan

Een ander voorbeeld uit de sport van iemand die zijn kwaliteit eigenhandig tot de kern van zijn bestaan heeft weten te brengen is Agassi. Iedereen die zijn autobiografie gelezen heeft, weet: hij haatte tennis. Als kind, als adolescent, als profspeler. Wat heeft hij in zijn jeugd de machine die de ballen stelselmatig op hem afschoot veracht en vervloekt. Totdat hij – richting het eind van zijn carrière – zijn roeping vond.

In 1997 dreef Agassi af naar een 141e plek op de wereldranglijst. Iedereen dacht dat zijn carrière over was. Hij was 27 jaar en zat – zo blijkt achteraf – indertijd aan de crystal meth. Maar hij kroop uit dat dal omhoog. En legde de basis voor een liefdadigheidsstichting. Voor kinderen die in nood verkeerden. Toen hij zag dat al die kinderen ook scholing nodig hadden, was zijn hogere doel duidelijk. Eindelijk kon hij zijn roem en zijn tennis inzetten voor iets positiefs. Met elke bal die hij nu sloeg kon hij meer betekenen voor de kinderen in de community die hij uit de grond stampte. Het lukte hem terug aan de top te komen en beleefde vervolgens zelfs de vier meest succesvolle jaren uit zijn carrière. Al binnen een paar jaar wist hij meer dan 40 miljoen dollar voor zijn stichting op te halen. Pas in 2006 hing hij zijn racket aan de wilgen.

Foppe de Haan, André Agassi: hun ene hand maakt mogelijk wat zij met hun andere hand willen bereiken. De lezingen die Foppe geeft, zorgen ervoor dat hij op een andere plek kinderwensen uit kan laten komen. Door langer dan vriend en vijand voor mogelijk hielden door te blijven tennissen op het hoogste niveau én door het inzetten van zijn roem en bekendheid, maakt dat Agassi aan een vergelijkbare droom kan werken.

Deze heren laten zien wat essentieel is en wat ‘vast-ook­-heel-belangrijk’. Zij tonen dat mooie en belangrijke momenten, die nu soms enkel in de randen van de dag gebeuren, juist hele dagen en zelfs de rest van een heel mensenleven in beslag mogen nemen.

Doneer jij ook? Zie:
www.foppefonds.nl
http://www.agassifoundation.org/

 

Waardeer dit blogbericht:
Getagged in: Cultuur

Guido van de Wiel is organisatiepsycholoog en directeur/eigenaar van organisatieadviesbureau Wheel Productions. Hij houdt zich onder meer bezig met storytelling in organisaties. Altijd al een boek willen schrijven? Voor professionals die niet de tijd of de capaciteit hebben, schrijft Guido van de Wiel als ghostwriter 'managementboeken op maat'.

Guido is coach bij de business schools Rotterdam School of Management en Tias. Daarnaast is hij verbonden aan Verdraaide Organisaties en de Veranderbrigade. Eind 2015 is hij uitgeroepen tot 'Trendwatcher of the Year 15-16'.

Guido heeft voor HRcommunity verschillende interviews afgenomen met visionairs op het gebied van nieuw leiderschap en sociale innovatie. Deze interviews zijn gebundeld in het boek Innoveerkracht. 


  

Reacties