16
feb

Zo buigzaam als een rietje

Geplaatst door op in Opinie
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 1989
  • 0 reactie
  • Afdrukken

Ik kreeg vandaag een standje van een zakelijke relatie. In mijn contact met deze relatie had ik schijnbaar de indruk gewekt niet flexibel te zijn. Gelukkig kon het op hoongelach rekenen op ons kantoor. Ik ben normaliter namelijk zo buigzaam als een rietje. Ik ruil parttimedagen alsof het een sport is en ik zorg altijd dat mijn werk af is; ook als ik daarvoor drie avonden achter de laptop moet zitten. Kortom, ik doe wat ik kan.

In dit specifieke geval werd ik tweemaal geacht te verschijnen op een tijdstip dat gewoonweg nèt niet ging. Geen uitwegen of omwegen; het ging niet. Uiteraard is de klant koning, dus ik kwam voor beide gelegenheden met een breed scala aan alternatieven om een en ander toch doorgang te laten vinden. Achteraf gezien onvoldoende, naar het blijkt. Ik had al mijn andere werk en privé verplichtingen direct uit handen moeten laten vallen en aan de gestelde eisen tegemoet moeten komen.

De norm

Is het de tijdsgeest? Ik begrijp het ergens wel hoor. Drukte, allemaal volle agenda's, net dat ene gaatje en dan kan zij weer niet. Is natuurlijk ook om chagrijnig van te worden. Ik moet zelfs zeggen dat dit soort ultimatumsituaties me op het werk wel heel vaak overkomen tegenwoordig. Het móét op dat tijdstip en anders dikke pech. Meestal buig ik dan dus mee.

Het komt doordat druk zijn de nieuwe norm is. Als je niet druk bent hoor je er niet bij. Sterker nog, als je heel gemakkelijk tot een afspraak kunt komen, wordt er waarschijnlijk aan je capaciteiten getwijfeld. Immers, als je goed was, zou je het wel druk hebben. Druk zijn is een statussymbool. 'Hoe gaat het?' 'Ja, druk, druk, druk, hè?'

Verwachtingen zijn mijns inziens te hooggespannen. Ik ben druk, dus jij moet je daar maar aan aanpassen is het credo; zonder ruimte voor discussie. Ik vind het onvriendelijk en denk met enige regelmaat: 'gaan we nu echt zo met elkaar om?'. En niet alleen op de werkvloer. Bijvoorbeeld ook op de snelweg, waar een knipperende, klevende medeweggebruiker zo druk is dat hij echt stand te pede mij moet passeren. Terwijl ik heus geen 110 rijd. Of zuchtende mensen die even moeten wachten bij een kassa, omdat de prijs van een product niet bekend is.

Stress

Ik zou willen pleiten voor wat meer ruimte. Een beetje adempauze voor iedereen die daar behoefte aan heeft. Van al dat rennen en vliegen word je nodeloos moe. Alles wat je doet, doe je gehaast en ondertussen zit je alweer met het volgende in je hoofd. Lijkt mij niet bevorderlijk voor het functioneren. Stress is een meer dan logisch gevolg. In de eerste helft van 2014 is door ArboNed gemeten dat van de in totaal 4.6 miljoen verzuimdagen, tien procent gerelateerd was aan stress. Duur grapje en bovendien acht maal zoveel als in 2009. (bron)

De grens tussen druk en té druk is echter flinterdun. Wanneer is het nog leuk en wanneer kun je niet wachten tot het eindelijk eens een keer ophoudt? Die grens overschrijd je zonder dat je het in de gaten hebt. Zeker de combinatie tussen werk en privé is lastig, komt uit hetzelfde onderzoek naar voren. Daar kan ik wel inkomen. Zit ik op mijn werk, dan denk ik aan die stapel wasgoed die ik nog moet opvouwen. Sta ik mijn wasgoed op te vouwen, dan denk ik aan die casus bij die klant. Om over het geval thuiswerken met een zeurend ziek kind aan je been nog maar te zwijgen. Het een is steeds dieper in het ander verweven. En dat maakt het afzonderlijk managen ingewikkelder.

Onnatuurlijk

Ik heb Midas Dekkers eens horen vertellen dat wij mensen zijn doorgeslagen met al onze drukdoenerij. In de natuur betekent druk doen een behoefte aan meer voedsel. Dat is niet altijd voor handen. Dieren brengen daarom hun dagen vooral niksend door. Heerlijk lui, het liefst in de zon.

Niet dat lanterfanten de nieuwe standaard moet worden natuurlijk. Met hard werken is niks mis. Het geeft bovendien voldoening en een kick om doelen binnen gestelde tijdslimieten te behalen. Meebuigen vind ik ook nog steeds erg belangrijk, maar wel binnen de grenzen van het menselijke. Geef bijvoorbeeld opties, geen ultimatums. En neem af en toe wat gas terug. Ben je misschien niet zo flexibel (of lijkt dat zo), maar dan red je wel de eigen geest, om het maar een beetje te chargeren.

Waardeer dit blogbericht:
0

Kim Stokkers is werkzaam als eHRM Consultant bij Visma Software. Kim is ruim 6 jaar werkzaam op het gebied van HRM en Salaris; altijd vanuit een consultancyrol. Zij blogt over persoonlijke- en werkervaringen en maakt hierin een verbinding met de dagelijkse HRM praktijk. Luchtige blogs waarin herkenbare, terugkerende HRM zaken aan de orde komen.


linkedin hover 32 twitter hover 32