28
mei

Het ontwikkelen van je echtheid en het ontmaskeren van je ‘eigenlijkheid’

Geplaatst door op in Opinie
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 2012
  • 0 reactie
  • Afdrukken

Ik zou dit idee eigenlijk eens moeten uitwerken tot een column,' 'Ik weet eigenlijk al vanaf het begin van dit project dat ik er niet op mijn plaats ben', 'Ik zou eigenlijk minder 's avonds moeten werken'. Deze column gaat over het woordje 'eigenlijk' en wat er gebeurt als we dit woord gaan zien als ingang voor verandering, als route naar persoonlijke ontwikkeling en als vindplaats vol innerlijke wijsheid.

'Eigenlijk' spant de draad tussen de echte werkelijkheid en een ideaalwerkelijkheid. In de meeste gevallen roept het woord een tijdelijk ongemak op dat we alweer direct weg weten te maken voordat het ons innerlijk overhoop heeft weten te gooien om tot veranderd gedrag te komen. Het woordje 'eigenlijk' zet de deur naar een ideaal op een kier, maar houdt tegelijkertijd de deur ook maar op een kier. Het opent ons de ogen en laat ons in dezelfde beweging weer wegkijken. 'Eigenlijk' zorgt voor een lichtjes schurende confrontatie, maar draagt tegelijkertijd een hele brandtrap in zich om vervolgens toch aan de confrontatie te kunnen ontsnappen. Het woord 'eigenlijk' voedt enerzijds – heel even – ons schuldgevoel, maar het ontslaat ons er tegelijkertijd van om werkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor de keuze die we 'eigenlijk' zouden moeten maken. 'Ik zou eigenlijk vaker nee moeten zeggen', 'Ik moet eigenlijk mijn werk beter organiseren'. Het zijn zinnen waarbij de stelling zichzelf direct al in zo'n positie plaats dat de boodschap met een vervolggedachte direct, volledig en eenvoudig onderuit is te halen. In je hoofd vul je al aan: 'Ik zou eigenlijk minder moeten snoepen..., maar vanavond heb ik daar even geen boodschap aan.' Het woord 'eigenlijk' wijst een ideaal aan en wijst het tegelijkertijd af. Want er zijn natuurlijk allerlei redenen waarom de ideaalstaat nu even net niet bereikt kan worden, mag worden of zal worden.

Kern is dat 'eigenlijk' dus twee bewegingen in zich draagt. De eerste beweging is die richting het innerlijk weten en de tweede beweging is de escape-route daar weer snel vandaan. Maar als we stil blijven staan bij de eerste beweging die we via 'eigenlijk' maken, weten we het antwoord op heel veel zaken dus 'eigenlijk' wel. 'Eigenlijk' wijst ons – als we kritisch en zorgvuldig blijven luisteren naar onze binnenkant – de weg naar onze innerlijke wijsheid.

Ik heb me een tijdje terug voorgenomen om steeds als ik mezelf het woordje 'eigenlijk' hoor zeggen, dat ter plekke te vervangen door 'echt'. Doe dit maar eens in de column die je tot nog toe las en voel het verschil. Ik doe deze eigenlijk-echt-omkering nu een paar weken en ik merk steeds weer dat het een one way ticket naar mijn innerlijke wijsheid is. Met de vervanging door 'echt' komt er ineens energie onder de tekst te zitten die ik denk of die ik uitspreek in gezelschappen. Mijn persoonlijke urgentie rondom dat punt groeit ineens en ik word me gewaar waar ik zelf "eigenlijk" (of echt!) voor sta. Ineens lukt het me om echt (!) minder vlees te eten, meer boeken te lezen en minder te snoepen 's avonds. Het overschakelen van eigenlijk naar echt zorgt voor een nieuwe stevigheid. In plaats van moerassige gedachten voel ik het fundament onder mijn denken. Ineens krijgt het kleine stemmetje in mij een microfoon, een volumeknop en een klankkast. Het wordt nog erger: sinds ik 'eigenlijk' verander in 'echt' voel ik dat ik mezelf eindelijk eens serieus begin te nemen. Het bekrachtigt me op wat ik al langer weet, het zet veranderingen in gang die ik al langer wil maken, het zet mijzelf beter in het zadel, het toont waar ik voor sta en waar ik voor wil gaan. De eigenlijk-echt-omkering ontmaskert de lafaard en slapjanus in mezelf en ineens wordt duidelijk waarvoor ik wil wijken en waarvoor niet.

De eigenlijk-echt-omkering werkt ook in communicatie met anderen. Iemand zei laatst tegen mij: 'Jij had bij die en die bijeenkomst eigenlijk meer ruimte moeten innemen.' Ik ging na in hoeverre ik daar 'echt' van kon maken en het klopte niet. Ik voelde: ik wilde daar echt niet meer ruimte innemen. Ik hoefde daar echt niet de volgende aap op de apenrots zijn. Wat ik wel wilde? Om echt de rots te zijn die het mogelijk maakte dat andere apen konden klimmen. Dat is wat anders dan onder de voet te worden gelopen.

Wat ik nu met deze column echt wil? Wat ik echt wil is: elke lezer van dit stuk uitnodigen om zijn kleine, innerlijke, 'eigenlijke' stemmetje een microfoon, een volumeknop en een klankkast te geven. Echt.

Waardeer dit blogbericht:
Getagged in: HRD Motivatie Patronen

Guido van de Wiel is organisatiepsycholoog en directeur/eigenaar van organisatieadviesbureau Wheel Productions. Hij houdt zich onder meer bezig met storytelling in organisaties. Altijd al een boek willen schrijven? Voor professionals die niet de tijd of de capaciteit hebben, schrijft Guido van de Wiel als ghostwriter 'managementboeken op maat'.

Guido is coach bij de business schools Rotterdam School of Management en Tias. Daarnaast is hij verbonden aan Verdraaide Organisaties en de Veranderbrigade. Eind 2015 is hij uitgeroepen tot 'Trendwatcher of the Year 15-16'.

Guido heeft voor HRcommunity verschillende interviews afgenomen met visionairs op het gebied van nieuw leiderschap en sociale innovatie. Deze interviews zijn gebundeld in het boek Innoveerkracht.