11
aug

Maak het verschil met de duizend-eurogeneratie

Geplaatst door op in Artikelen
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 2531
  • 0 reactie
  • Afdrukken

Jonge, slimme, ambitieuze professionals, ze willen wel, maar mogen niet. Er is namelijk geen plek voor ze. Maar daar waar ze een kans krijgen, gaan ze het verschil maken. Met werklust, creativiteit en soberheid. Organisaties die hen nu aan zich binden, staan straks 1 – 0 voor.

Claudio is 27 jaar, personage in het boek 'Generazione Mille Euro' (Generatie 1000 euro), hoogopgeleid, hij kan geen passend werk vinden en verdient per maand duizend euro. De verkoophit is niet vanwege zijn schrijfstijl of diepgang een succes. Wel vanwege de herkenbaarheid. In 2007 al in Italië, maar anno 2014 ook in Nederland.

Mensen van de leeftijd van Claudio studeren (af) en starten met het zoeken naar een baan, in crisistijd. De realiteit die voor hen geldt is: in principe heb je geen vaste, goedbetaalde baan, tenzij je geluk hebt. Vooral afgestudeerden die zijn opgeleid in het adviseren van organisaties (A&O psychologie, bedrijfskunde, communicatie) zoeken lang: gemiddeld tussen de 9 en 13 maanden, waarbij een baan op niveau zelfs dan geen garantie is. De oorzaken zijn helder: in crisistijd is de mobiliteit klein, en het aannamebeleid versobert. Ook lijkt de impact van de pensionering van de babyboomgeneratie kleiner dan voorspeld.

Werkervaring

Pas afgestudeerden houden hun studentenkamer aan of zoeken een vervolgstudie om hun tijd nuttig te gebruiken. Ondertussen solliciteren zij, eerst op vacatures, en later versturen ze steeds meer open sollicitaties. En er is sinds enige tijd een nieuwe trend te ontdekken: de werkervaringsplek. Was het vroeger voldoende om tijdens de studie stage te lopen, inmiddels hebben werkgevers zo veel keuze, dat ze kiezen voor die professional die alles al kan, in plaats van iemand die het kan leren. Mensen met veel potentieel, maar met weinig ervaring, bieden hun werkzaamheden daarom steeds vaker gratis aan.

Zo organiseert de duizend-eurogeneratie zich. In netwerkverbanden voeren zij (matig) betaalde, innovatieve opdrachten uit, doen ervaring op. Ze weten dat succes het gevolg is van enthousiasme én doorzettingsvermogen én talent, en niet (meer) van talent alleen.

Lucy

Tijdens een recent congres raakte ik aan de praat met een jonge professional die een goede betrekking had gevonden als hrd-consultant. Hij wees mij op een mooie analyse in de Huffington Post. In het artikel wordt bepleit dat generatie Y, waarvan Lucy de personificatie is, zeer hoge verwachtingen heeft over haar eigen uniciteit, en dat de positieve image building op sociale media een nieuwe, onwerkelijke successtandaard kweekt. Immers, alleen succes (schoonheid, een mooie vakantie, een leuk feest, een lachende baby) wordt gedeeld. Niet het even realistische tegenovergestelde (vermoeide ogen, een saaie week op kantoor, een verjaardag waar je liever niet heen ging, een jengelende kleuter). Van huis uit is deze generatie, hier ook generatie GYPSY (Gen Y Protagonists & Special Yuppies) genoemd, opgegroeid met de boodschap dat ze bijzonder is. De realiteit komt zo, naast het niet direct vinden van de verwachte betrekking, extra hard aan:

  1. De buitenwereld vindt mij – zo blijkt nu – helemaal niet zo bijzonder;
  2. De successtandaard is veel lager.

Mijn vader was aan de drank

Hoe gaat deze generatie met de werkelijkheid om, die harder blijkt te zijn dan verwacht? Staan zij hierdoor op achterstand, of geldt het moto, what doesn't kill you makes you stronger? Ik geloof het laatste.

Regelmatig vertel ik tijdens mijn werk over hoe succes en falen aan dezelfde oorzaak worden toegeschreven, aan de hand van de volgende anekdote. Een journalist interviewt een zwerver, op straat. Hij vraagt hoe het zo is gekomen. De zwerver antwoordt: 'Mijn vader was alcoholist. Ik heb nooit het goede voorbeeld gehad. Ik leefde in feite toen ik jong was al op straat.' Dan interviewt de journalist een selfmade zakenman, inmiddels miljonair. De interviewer vraagt hoe het zo gekomen is. De miljonair antwoordt: 'Mijn vader was alcoholist. Ik leerde al snel op eigen benen staan. Die onafhankelijkheid heeft me veel gebracht'.

Mijn ervaring met generatie Y is, dat zij veel meer lijken op de zakenman dan op de zwerver. Ze hebben, eerder dan de generatie voor hen, geleerd dat groei geen vanzelfsprekendheid is. Ze hebben geleerd, juist in tijden van krimp, de schouders er onder te zetten. Dat is hun professionele opvoeding. Een instelling die organisaties, hoop ik, snel gaan toevoegen aan alle kwaliteiten die ze al bezitten.

Waardeer dit blogbericht:

Paul Hoogstraten is organisatieadviseur en algemeen directeur/partner bij Lagerweij . Zijn expertise, ontwikkeld in Nederland en Frankrijk, richt zich op het in begrijpbare stappen vertalen van complexe situaties voor alle belanghebbenden (bijvoorbeeld bij organisatieverandering). Zijn stijl is nuchter en met aandacht voor mensen.

Paul adviseert managementteams om de strategie van de organisatie door de talenten van mensen te laten werken. Goede diagnostiek (op persoons-, team- en organisatieniveau) is daarbij onontbeerlijk. De combinatie van de harde en de zachte kant is de sleutel tot succes. Inzichten uit de veranderkunde (o.a. De Caluwé en Greiner) zijn tevens een inspiratiebron voor zijn werk.


linkedin hover 32

Reacties