03
mei

Complimentair in plaats van complementair

Geplaatst door op in Artikelen
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 1782
  • 0 reactie
  • Afdrukken

In gesprek met een getalenteerde consultant kwamen we op het onderwerp van het inzetten van je eigenheid en je unieke kwaliteiten in je werk en je leven. Ik vroeg haar: ‘Heb je het gevoel dat je collega’s en opdrachtgevers jouw kwaliteiten en jouw eigenheid werkelijk erkennen?’ Ze antwoordde: ‘Het gaat niet om erkennen, het om waarderen.’

Op zoek naar waardering?

Dat raakte me. Eerst dacht ik nog: op zoek zijn naar waardering? Maar als dat je onderliggende thema is, dan kan dat wel eens uitgroeien tot een voedingsbodem van overdracht, tegenoverdracht, afhankelijkheid, onzekerheid en ongelijkwaardigheid. Een dynamiek van ‘Kijk mij eens, papa!’.
Bezien vanuit het spectrum van ernstigere stoornissen kan de ongebreidelde zucht naar waardering een symptoom zijn van een minderwaardigheidscomplex, bijvoorbeeld als onderdeel van een theatrale of zelfs narcistische persoonlijkheid. Was ‘erkennen wat er is’ niet al voldoende? Geen afzwakking van de term om de afzwakking, maar omdat die zinsnede neutraal verwoordde waar het in de kern om ging?

Het verschil tussen erkennen en waarderen

Maar even later begreep ik wat ze bedoelde. Erkennen, dat is net zoiets als gedogen. Iemand kan wel verschillen erkennen, iemand kan eventueel zelfs die verschillen accepteren, maar dat zegt nog niets over het waarderen van die onderlinge verschillen. Pas bij waardering van onderlinge verschillen ontstaat er een chemie dat kan leiden tot 1 + 1 = 3. Iemand schoorvoetend tolereren in een groep is wat anders dan de waarde van elk groepslid zien vanuit wie iemand in essentie is, inclusief alle unieke kwaliteiten die hij of zij heeft.

Het werken met complementaire teamrollen stopt niet zodra we deze gevonden en benoemd hebben.  We zijn er nog niet zodra we tegenovergestelde typologieën in elkaars schoenen hebben laten staan om wat meer begrip te wekken voor het andere perspectief. Dat is hooguit het begin. Het is de kunst om verschillen waarachtig te waarderen. Om verschillen volmondig te vieren.

Geef complimenten

Ga niet op zoek naar complementaire mensen, maar wordt zelf complimentair. Geef een compliment aan een ander ten aanzien van een eigenschap die jij zelf ontbeert. Een compliment aan datgene wat buiten je ligt, zorgt weer voor inclusie.

Wie alleen complementair blijft kijken, blijft vanuit zijn eigen hokje kijken. De kans op onderling botsen blijft groot. Het risico van onnodig vechten om de ruimte die een ieder inneemt blijft aanwezig. Wie daarentegen complimentair wordt, verandert de voormalige loopgraven ineens in olifantenpaadjes naar “gene zijde”. Ingegraven stellingen vormen plots het fundament van een gezamenlijk podium met een linkerkant en een rechterkant. Tel plus en min niet op, want dan is de uitkomst nul, neutraal, een flatliner, niks, zonder beweging, vlak of afgevlakt, zonder gevoel. Breng plus en min gelijktijdig bij elkaar in de buurt, creëer een menselijk magnetisch veld van aantrekken en afstoten, verdraag én waardeer dit spanningsveld en houd het daar uit met elkaar. Stimuleer de ander anders te zijn. Dat geeft tegenwicht en hefboom voor jou om ook meer van jou te laten zien.

Wees complimentair naar buiten. Wees complimentair naar binnen.
Bedankt voor het anders zijn. Gaaf dat jij jij bent.  

In gesprek met een getalenteerde consultant kwamen we op het onderwerp van het inzetten van je eigenheid en je unieke kwaliteiten in je werk en je leven. Ik vroeg haar: ‘Heb je het gevoel dat je collega’s en opdrachtgevers jouw kwaliteiten en jouw eigenheid werkelijk erkennen?’ Ze antwoordde: ‘Het gaat niet om erkennen, het om waarderen.’

Op zoek naar waardering?

Dat raakte me. Eerst dacht ik nog: op zoek zijn naar waardering? Maar als dat je onderliggende thema is, dan kan dat wel eens uitgroeien tot een voedingsbodem van overdracht, tegenoverdracht, afhankelijkheid, onzekerheid en ongelijkwaardigheid. Een dynamiek van ‘Kijk mij eens, papa!’.
Bezien vanuit het spectrum van ernstigere stoornissen kan de ongebreidelde zucht naar waardering een symptoom zijn van een minderwaardigheidscomplex, bijvoorbeeld als onderdeel van een theatrale of zelfs narcistische persoonlijkheid. Was ‘erkennen wat er is’ niet al voldoende? Geen afzwakking van de term om de afzwakking, maar omdat die zinsnede neutraal verwoordde waar het in de kern om ging?

Het verschil tussen erkennen en waarderen

Maar even later begreep ik wat ze bedoelde. Erkennen, dat is net zoiets als gedogen. Iemand kan wel verschillen erkennen, iemand kan eventueel zelfs die verschillen accepteren, maar dat zegt nog niets over het waarderen van die onderlinge verschillen. Pas bij waardering van onderlinge verschillen ontstaat er een chemie dat kan leiden tot 1 + 1 = 3. Iemand schoorvoetend tolereren in een groep is wat anders dan de waarde van elk groepslid zien vanuit wie iemand in essentie is, inclusief alle unieke kwaliteiten die hij of zij heeft.

Het werken met complementaire teamrollen stopt niet zodra we deze gevonden en benoemd hebben.  We zijn er nog niet zodra we tegenovergestelde typologieën in elkaars schoenen hebben laten staan om wat meer begrip te wekken voor het andere perspectief. Dat is hooguit het begin. Het is de kunst om verschillen waarachtig te waarderen. Om verschillen volmondig te vieren.

Geef complimenten

Ga niet op zoek naar complementaire mensen, maar wordt zelf complimentair. Geef een compliment aan een ander ten aanzien van een eigenschap die jij zelf ontbeert. Een compliment aan datgene wat buiten je ligt, zorgt weer voor inclusie.

Wie alleen complementair blijft kijken, blijft vanuit zijn eigen hokje kijken. De kans op onderling botsen blijft groot. Het risico van onnodig vechten om de ruimte die een ieder inneemt blijft aanwezig. Wie daarentegen complimentair wordt, verandert de voormalige loopgraven ineens in olifantenpaadjes naar “gene zijde”. Ingegraven stellingen vormen plots het fundament van een gezamenlijk podium met een linkerkant en een rechterkant. Tel plus en min niet op, want dan is de uitkomst nul, neutraal, een flatliner, niks, zonder beweging, vlak of afgevlakt, zonder gevoel. Breng plus en min gelijktijdig bij elkaar in de buurt, creëer een menselijk magnetisch veld van aantrekken en afstoten, verdraag én waardeer dit spanningsveld en houd het daar uit met elkaar. Stimuleer de ander anders te zijn. Dat geeft tegenwicht en hefboom voor jou om ook meer van jou te laten zien.

Wees complimentair naar buiten. Wees complimentair naar binnen.
Bedankt voor het anders zijn. Gaaf dat jij jij bent.  

Waardeer dit blogbericht:
Getagged in: Goed werkgeverschap

Guido van de Wiel is organisatiepsycholoog en directeur/eigenaar van organisatieadviesbureau Wheel Productions. Hij houdt zich onder meer bezig met storytelling in organisaties. Altijd al een boek willen schrijven? Voor professionals die niet de tijd of de capaciteit hebben, schrijft Guido van de Wiel als ghostwriter 'managementboeken op maat'.

Guido is coach bij de business schools Rotterdam School of Management en Tias. Daarnaast is hij verbonden aan Verdraaide Organisaties en de Veranderbrigade. Eind 2015 is hij uitgeroepen tot 'Trendwatcher of the Year 15-16'.

Guido heeft voor HRcommunity verschillende interviews afgenomen met visionairs op het gebied van nieuw leiderschap en sociale innovatie. Deze interviews zijn gebundeld in het boek Innoveerkracht. 


  

Reacties