07
feb

Droombaan in 2014?

Geplaatst door op in Opinie
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 2360
  • 0 reactie
  • Afdrukken

Eén van de eerste kandidaten die ik ooit begeleidde bij het zoeken naar iets nieuws, wilde iets ouds. Hij vertelde over zijn werk als leidinggevende op een kliniek en hoe hij hier altijd van had genoten. De afdeling was warm en sfeervol geweest. Hij keek me zo lang aan dat ik me begon af te vragen of hij mij een vraag had gesteld en mij iets was ontgaan.

Nee, het was zijn gebruikelijke tempo. Peter was niet alleen gevoelig maar bovenal uitermate rustig; eigenlijk was dat nog wel zijn meest kenmerkende eigenschap. Een rust die hij niet alleen in het gesprek wist vast te houden (waarmee hij vakkundig alle tempoversnellingen die een 28-jarige outplacementbegeleider kan bedenken, om zeep hielp) maar die zich in zijn werk ook uitstrekte tot beslissingen en administratieve afhandeling. Zijn ontslag was op een gegeven moment dan ook een onomkeerbaar feit. Hedendaagse eisen, vooral die op het gebied van computervaardigheden en bedrijfsvoering (ja, ook toen), sloten niet aan bij zijn competenties. Op zijn eigen manier legde hij in minder dan een uur uit wat hij wilde. Zijn droombaan was leidinggevende op een afdeling van een psychiatrische kliniek waar de kille bezuinigingswoede nog niet had toegeslagen en er nog ruimte was voor idealen en menselijkheid. Klinieken met ruimte voor idealen zullen er altijd zijn, dacht ik. Psychiatrische patiënten behandelen is moeilijk en altijd weer komen er saamhorige teams naar voren die er het beste van maken. Geen bezuinigingswoede en wel leidinggeven: die eisen waren een stuk lastiger.

Tegenwoordig lijken we graag te benadrukken dat alles op de één of andere manier mogelijk is. Als je onverhoopt je doel niet bereikt, dan ligt dat eigenlijk aan jezelf. Omdat je het niet hard genoeg wilde of er niet genoeg je best voor deed. Toch komt bij ons de situatie van Peter (onrealistische wensen), in tal van gradaties, heel vaak voor. En ook in 2014 zullen wij outplacementkandidaten begeleiden die hun doel niet halen of die iets bereiken waar zij niet op voorhand op hadden ingetekend. Ja, mensen moeten hun doelen natuurlijk wel realistisch stellen, kun je daar tegenin brengen. Dat is niet helemaal waar. Zowel bij outplacement als bij assessments valt vaak op dat het verschil tussen het wel worden of niet, soms erg klein is. Als je dat in verschillende sollicitatieprocedures achter elkaar overkomt, kun je soms zomaar de maximale uitkeringsduur hebben overschreden. Dat heeft op zijn beurt regelmatig financiële consequenties, zoals verkoop van een huis wat vervolgens de spanning kan doen oplopen – en mentale spanning kan averechts uitpakken voor sommigen.

Het gaat er om dat je je waardigheid als mens weet vast te houden als je je doel niet haalt en naar jezelf blijft kijken met zelf-compassie. Niet door domweg vast te houden aan een droom die nooit bewaarheid wordt maar door naar binnen te kijken en je eigen sterke punten opnieuw met de eisen van de buitenwereld te verbinden. Zodat je zonder rancune je doel kan bijstellen en weet te doen wat je moet doen. Alleen dan zijn verrassende overstappen mogelijk. Zoals Peter, moet ik niet vergeten te zeggen. Leidinggevende met dito salaris is hij nooit meer geworden. Maar wat was hij op zijn plaats als groepsbegeleider bij reclassering!

Daarom wens ik onze kandidaten niet zozeer toe dat zij hun doelen bereiken (hoewel dat zeker wel mag en zelfs mooi zou zijn) maar dat zij blijven weten wat hen werkelijk drijft en dit weten te verbinden met vragen van de wereld. Want als dat lukt, is elke uitkomst goed.

Waardeer dit blogbericht:

Outplacementbegeleiding voor werkzoekenden. Coaching voor ondernemers en leidinggevenden. En therapie voor wie dat nodig heeft. Als psycholoog help ik jou om werk te vinden of beter te worden in het werk dat je doet. Tenslotte verzorg ik ieder jaar een aantal trainingen, lezingen en workshops over het onderwerp 'werk'.


linkedin hover 32 twitter hover 32

Reacties