31
aug

De 5 grootste misvattingen over in contact zijn tijdens (coach)gesprekken

Geplaatst door op in Artikelen
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 1422
  • 0 reactie
  • Afdrukken

Hoe leg je een pinguïn uit wat warmte is? Onnozele vraag, hoor ik je meteen denken. Maar toch loop ik er geregeld tegenaan. Een van de leukste theorieën uit mijn psychologieopleiding was de theorie van de Rus Vygotksi. Hij introduceerde het begrip 'zone van de naaste ontwikkeling'.

Die zone van de naaste ontwikkeling laat zien waar een kind in zijn ontwikkeling mee bezig is. Dat is het gebied waarop je in het onderwijs kunt inspelen, zodat het kind wordt uitgedaagd maar niet wordt overvraagd. Je creëert zo nieuwe zones van naaste ontwikkeling. Daarmee zet je een ontwikkelingsproces in gang dat er zonder onderwijs niet zou zijn.

De zone van de naaste ontwikkeling betreden we natuurlijk ook als volwassenen. Vooral door ervaringen op te doen en die te integreren in ons dagelijks leven. Toch loop ik geregeld tegen beperkingen aan als ik mensen wil uitleggen wat ik bedoel met 'in of uit contact' zijn in een gesprek. Enerzijds door beperkingen van taal. Anderzijds doordat ik onvoldoende duidelijk kan maken wat ik bedoel. Iemand beweert dan mijn boodschap (mentaal) te begrijpen, hoewel ik weet dat dat niet klopt. Deze keer kies ik voor een andere benadering door voorbeelden te geven van de meest voorkomende misvattingen over 'in contact zijn'.

Misvatting 1. We hebben contact als we elkaar begrijpen.

Dat lijkt het geval te zijn als we het met elkaar eens zijn en elkaar versterken in de uitwisseling. ‘Ja, dat herken ik, heb ik ook eens meegemaakt. Erg, hè?’ Hoe geanimeerder het gesprek en hoe hoger het tempo, des te minder contact. Dat zit zo: als je echt de tijd neemt om te luisteren naar je gevoel en lichaam en dat meeneemt in je reacties, dan verloopt een gesprek veel trager. Er vallen meer stiltes en worden meer vragen gesteld. Je wordt nieuwsgierig naar de beleving van de ander. Zo doe je samen ontdekkingen.

Het meest onnozele wat je kunt doen in een coachgesprek is samenvatten Deel op twitter

Misvatting 2. Samenvatten helpt!

Het meest onnozele wat je kunt doen in een coachgesprek is samenvatten. Je onderbreekt dan niet alleen de gedachtestroom van de ander, je zet jezelf ook klem met de opdracht om iets te onthouden en te snappen. Je hoofd raakt vol en je mist vervolgens alle subtiele signalen en gevoelens van jezelf en de ander, omdat je je voornamelijk op de inhoud concentreert.

Misvatting 3. Ik voel me goed.

Ja, dat is fijn. Maar waarom voel en zie ik dat niet bij jou? Veel mensen denken dat ze voelen. Ze reageren dus vanuit het hoofd op vragen naar beleving. Ze zijn op dat moment echter niet in verbinding met dat gevoel en met de emoties die daarbij horen. Het is alsof iemand tegen je zegt: ‘Ik ben geschokt door mijn ontslag’, terwijl het klinkt alsof hij een dubbele hamburger bestelt. Uit misplaatste beleefdheid zeg je er niets maar van.

Misvatting 4. Het is logisch dat ik moe ben na een (coach)gesprek.

Een van de meest voorkomende klachten is vermoeidheid na een coachgesprek. Dat is niet gek als je met je complete aandacht bij de ander bent tijdens het gesprek. Je vergeet 'aanwezig' te blijven in je eigen lichaam en bent er alleen voor de ander. Je mist dan veel signalen omdat de metapositie ontbreekt en hebt minder overzicht dan gewenst. Je verliest ook je eigen behoeften en grenzen uit het oog. Ongemerkt ga je 'hard' aan het werk voor de ander. Het is de vraag bij wie het eigenaarschap ligt voor een oplossing.

Misvatting 5. Het is normaal dat je blijft piekeren over een gesprek.

Dit kan voorkomen als je tijdens het gesprek niet met je volledige aandacht aanwezig was. Achteraf zie je dan wat je hebt gemist of had willen vragen. Niet erg natuurlijk, behalve als je dit steeds gebeurt. Het goede nieuws is dat het niet nodig is. Als je volledig aanwezig kunt blijven bij jezelf, verlopen je gesprekken veel gemakkelijker.

In (coach)gesprekken is het daarom waardevol om tijdens het gesprek met je aandacht bij jezelf én de ander te zijn. Dan ben je veel beter in staat om waar te nemen wat er gebeurt in het contact. Want over het verhaal heb je zelf ook een mening en gevoelens. Je ervaart (on)gemak of spanning in je lichaam. Je neemt een groter geheel waar. Op deze wijze kun je eenvoudiger waarnemen en zien hoe de ander in contact is tijdens zijn verhaal. Wij noemen dat ReflAction, een vertaling van waarnemend handelen. ReflAction vormt de basis van al onze coachopleidingen.

Beeld: Eamonn Maguire // Unsplash

Waardeer dit blogbericht:
0
Getagged in: Engagement Motivatie

Ans Tros is ondernemer en medeoprichter van SchoolvoorCoaching en VistaNova, beiden gespecialiseerd in open coachopleidingen. Daarnaast is zij auteur van Dynamisch Coachen, 7e druk in 2016 en Leiderschap door (zelf)coaching 2009. Zij is werkzaam als creatief directeur binnen SchoolvoorCoaching.

Reacties