19
mrt

Werkgever is niet voorbereid op 2016

Geplaatst door op in Artikelen
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 9097
  • 0 reactie
  • Afdrukken

Werkgevers moeten zich niet in slaap laten sussen door de huidige lage UWV-premies voor de Ziektewet en de WGA, maar zélf de beheersing van gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid ter hand nemen. Wie dat niet doet, betaalt nu al onnodig hoge premies.

En als vanaf 2016 de Ziektewetlast wordt vertaald in de WGA-flexlast, loopt de schade nog veel verder op. Er ligt een unieke kans om grip te krijgen op de schadelast, maar daarvoor is wel nú actie nodig.

Wie het nieuws een beetje heeft gevolgd, is het vast niet ontgaan: eigenrisicodragen voor de WGA is de laatste tijd minder populair dan het in het verleden is geweest. Door premiedalingen bij UWV en forse premiecorrecties bij private verzekeraars (zie kader) overwegen veel eigenrisicodragers een terugkeer naar het publieke bestel. Een onverstandige keuze. Want op de lange termijn zijn werkgevers bij UWV onnodig duur uit: ze betalen er onevenredig veel premies waar ze bovendien te weinig voor terugkrijgen.

De (bedrieglijke) verleidingen van UWV  
  • Medio februari becijferde De Nederlandsche Bank dat verzekeraars sinds de introductie in 2006 meer dan € 1 miljard verlies hebben geleden op eigenrisicodragen voor de WGA.
  • Dat verlies bleef niet zonder gevolgen. Momenteel zijn verzekeraars bezig de reeds getroffen voorziening één op één gelijk te krijgen met de werkelijke schade die er bij een werkgever is.
  • Premiestijgingen met soms driehonderd procent en meer zijn het gevolg, en jagen menige eigenrisicodrager terug naar UWV.
  • Die instantie kan zich nu optimaal profileren als stabiele verzekeringspartner: de premieschommelingen vallen er in het niet bij de inhaalslagen op de private markt.
  • Per 1 januari 2014 zijn de sectorpremies voor de WGA door de invoering van premiedifferentiatie in de ZW en de WGA-flex zelfs iets gedaald.

Scherpe blik op UWV is gewenst

Dat er bij de verzekeraars iets fout is gegaan, mag duidelijk zijn. Maar dit wil niet zeggen dat werkgevers niet kritisch naar de prestaties van UWV zouden mogen (en moeten) kijken. Dit is juist nu bepaald geen overbodige luxe. Door de invoering van de Wet BeZaVa krijgen werkgevers sinds 1 januari 2014 immers (ook) de rekening gepresenteerd voor de instroom van werknemers met een tijdelijk contract in de Ziektewet. En hetzelfde geldt voor doorstroom van zulke 'vangnetters' naar de WGA. Daarom is het zaak om extra scherp te kijken of activering en begeleiding van zieke (ex-) werknemers bij UWV in goede handen zijn.

Privaat kan het aantoonbaar beter

Op dat punt is twijfel zonder meer gerechtvaardigd. Beheersing van de instroom en verbetering van de uitstroom kunnen aanmerkelijk beter dan wat UWV voor de ZW presteert. Bij deze instantie is de kans op instroom in de WGA-flex dan ook aanzienlijk hoger in vergelijking met private uitvoering. Onafhankelijk onderzoek toont aan dat dit bij private uitvoering liefst 8 x lager ligt. Ook een ogenschijnlijk lage premie kan dus in werkelijkheid onnodig hoog zijn. Bovendien: op de lange termijn bepaalt de effectiviteit van de schadelastbeheersing de omvang van de kosten. Die lage publieke premies zijn maar een tijdelijk fenomeen.

Er liggen volop kansen

Dat brengt ons terug bij de optie van eigenrisicodragen. Er liggen volop kansen om de beheersing van de schadelast zelf beter te regelen, dat is duidelijk. Eigenrisicodragen voor de Ziektewet kan nu al. Binnen de nieuwe WGA kan het vanaf 2016 alleen nog voor WGA-vast en WGA-flex samen. Ook deze optie moet iedere werkgever serieus overwegen, maar is alleen zinvol als een organisatie óók grip heeft op het flexrisico (instroom in de Ziektewet, doorstroom naar de WGA-flex). Die regel geldt zowel voor werkgevers die nu eigenrisicodrager zijn als voor werkgevers die het willen worden. Het financiële belang zit uiteindelijk vooral in beheersing van de WGA-instroom. Een werknemer die in deze regeling terechtkomt kost de werkgever al gauw € 100.000 tot € 250.000.

ERD-overweging vereist nuchtere analyse

Maar die problemen met het eigenrisicodragen dan? Waar begin je als werkgever aan, als je om je heen hoort en ziet dat verzekeraars hun klanten confronteren met fikse premiecorrecties? Nogmaals: dat daar iets fout is gegaan, is duidelijk. Maar het is wel van belang om nuchter te analyseren wat en waarom. Want dan kun je als werkgever bepalen wat je moet doen om herhaling te voorkomen. Het punt is dat het probleem destijds vanaf de verkeerde kant is benaderd. Verzekeraars en werkgevers zijn begonnen met verzekeren en zich toen pas gaan afvragen hoe de uitvoering eruit moest zien (zie kader). Dat is precies verkeerd om. Risicobeheersing hoort het uitgangspunt te zijn.

Het begint met risicobeheersing  
Bij eigenrisicodragen voor de WGA heeft de focus tot nu toe te veel op verzekeren gelegen, en te weinig op risicobeheersing:
  • Verzekeraars en werkgevers hebben geprobeerd de risico’s in te schatten, verondersteld dat herkeuringen werkelijkheid zouden worden en concurrerende premies afgesproken.
  • Intussen hebben ze weinig gedaan aan schadelastbeheersing.
  • Hierdoor zijn de door de verzekeraar getroffen voorziening en de werkelijke schade bij een werkgever soms ver uit elkaar komen te liggen.
  • Ook ontbreekt het beide partijen aan betrouwbare inzichten: wat werkt wel en niet bij activering en begeleiding, en hoe organiseer je dat optimaal?
  • Het moet precies andersom: eerst grip krijgen op de risico’s en de schadelast, en op basis daarvan een stabiele premie afspreken.
  • De ideale route is dus: nú eigenrisicodrager worden voor de Ziektewet; daar de risico’s leren beheersen; straks de opgedane inzichten benutten voor eigenrisicodragen voor de WGA.

Nog niemand heeft het antwoord

Wie nu de private markt voor uitvoering van de Ziektewet overziet, moet constateren dat de bewezen effectieve partijen daar op de vingers van één hand zijn te tellen. Bij de WGA is het nog erger: daar heeft nog niemand de wijsheid in pacht. Want nu pas, zeven jaar na de invoering van de WIA in 2006, gaan verzekeraars en marktpartijen ervaring opdoen. Het zal minstens drie jaar kosten om betrouwbare inzichten op te doen en tot een stabiel premiemodel en een betrouwbare methodiek voor schadelastbeheersing te komen. De situatie is te vergelijken met die van de Zorgverzekeringswet: ook daar komt nu pas, zeven jaar na de introductie in 2006, de beoogde marktwerking op gang.

Er is geen reden om af te wachten

De afwezigheid van een stabiel privaat premiemodel is vervelend, maar geen reden om af te wachten. Integendeel, werkgevers moeten in actie komen. Want intussen levert UWV te magere prestaties bij de activering en begeleiding van Ziektewetvangnetters. En beheerst een werkgever de toekomstige WGA-last niet door vanaf 1-1-2014 de uitvoering privaat te organiseren en ontstaat er schade, dan gaan zijn kosten alleen maar verder toenemen. Ook wanneer hij pas na 2016 eigenrisicodrager wordt en de huidige ZW-schade ('staartlasten') achterlaat bij UWV. Want verzekeraars zullen straks in hun voorwaarden wel degelijk rekening moeten houden met de track record. Slecht beheerste risico's willen zij niet verzekeren.

Eigenrisicodrager ZW worden vraagt om snelle actie  
Wie nog geen eigenrisicodrager voor de Ziektewet is maar het wel wil worden, moet snel handelen om zijn aanvraag nog binnen de eerstvolgende deadline in te dienen:
  • De Belastingdienst moet vóór 1 april 2014 de ingevulde en getekende aanvraag Eigenrisicodragerschap voor de ZW binnen hebben.
  • Na 1 april 2014 heeft de werkgever 5 weken de tijd om de afspraken over de verzuimbegeleiding bij de Belastingdienst in te dienen. Dit moet dus vóór 5 mei 2014.
  • Het gaat concreet om een getekende verklaring van een BIG-geregistreerde bedrijfsarts.

Het is tijd voor een roadmap 2016

Kortom, werkgevers en verzekeraars hebben een gedeeld belang om een gezamenlijke roadmap 2016 vast te stellen en effectieve schadelastbeheersing en re-integratie te organiseren. Alleen dan kunnen er stabiele private verzekeringen met adequate premies en specialistische ondersteuning ontstaan. En alleen dan kunnen de partijen samen de kosten op het gebied van arbeidsongeschiktheid op het niveau brengen waar die thuishoren: zo laag mogelijk. Er zijn ongetwijfeld meerdere wegen die naar Rome leiden. Maar om die te vinden moeten de betrokkenen wel nú grip organiseren en betrouwbare data verzamelen. Eigenrisicodragerschap voor de Ziektewet regelen en vanaf de eerste verzuimdag actie ondernemen, ongeacht de aard van het dienstverband. Dat is de enige manier.

  

Waardeer dit blogbericht:

Gaston Merckelbagh is algemeen directeur van VSZ Assuradeuren. Dit bedrijf en de aangesloten assurantieadviseurs dagen werkgevers uit verantwoordelijkheid te nemen in het organiseren van sociale zekerheid binnen hun onderneming.


Gaston wil bestaande processen verbeteren om voor mensen het verschil te maken en werkt aan efficiëntere en goedkopere sociale zekerheid. 


"Met aangepast werk pompen we onnodig geld rond. Het gaat om het vinden van een bestaande baan; een gave baan hebben is de beste sociale zekerheid."

Reacties