30
jan

Onbekend regresrecht jaagt werkgever onterecht op kosten

Geplaatst door op in Artikelen
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 2235
  • 0 reactie
  • Afdrukken

Verzuim is voor zowel werkgever als werknemer vervelend. De werkgever krijgt te maken met verzuimkosten die hoog kunnen oplopen. Zo ook wanneer de werknemer betrokken raakt bij een ongeval en voor langere termijn uit de running is.

Met de skivakanties weer in aantocht, houden veel werkgevers weer hun hart vast. Want stel je voor: één van de medewerkers binnen jouw organisatie gaat met Kerst op wintersport. Op de piste wordt hij "aangeskied" met een pijnlijke val als gevolg. De medewerker loopt een botbreuk op en is een tijd uit de running. Of: terwijl een van je medewerkers stilstaat in de file onderweg naar Oostenrijk, remt een achteropkomende auto te laat en botst op de auto van de medewerker. Ook hier is de persoon in kwestie maanden uit de roulatie door de lichamelijke klachten veroorzaakt door het ongeval.

De vervelende gevolgen voor de werknemer zijn overduidelijk, maar ook de werkgever wordt hierbij benadeeld. Werknemers kunnen door dergelijke gevallen immers vaak een tijd niet werken, maar moeten wel worden doorbetaald. Als werkgever heb je dit maar te accepteren, want dat hoort er bij. Toch is hier wel degelijk wat aan doen. Veel Nederlandse werkgevers zijn zich er niet van bewust dat in dit soort situaties, waarbij een derde verantwoordelijk is voor het ongeval, de financiële schade te beperken is door het zogenaamde regresrecht. Dit recht stelt de werkgever in staat om verzuimkosten te verhalen op de partij die verantwoordelijk is voor het verzuim van de werknemer.

Amerikaanse praktijken

In tegenstelling tot de Verenigde Staten (VS) wordt in Nederland nauwelijks gebruik gemaakt van het regresrecht. De populariteit van het regresrecht in de VS is cultureel bepaald. De focus ligt hier sterk op de individuele prestaties en minder op het collectieve belang. Dit zorgt voor een zogenaamde claimcultuur: mensen claimen veel en vlug en de vergoedingen zijn vaak torenhoog. Denk bijvoorbeeld aan een miljoenenclaim voor het aansprakelijk stellen van een fastfoodketen voor overgewicht of het aansprakelijk stellen van een ladderfabrikant voor het struikelen over een trede met een gekneusde enkel als gevolg. Het is onwaarschijnlijk dat het in Nederland ooit zover komt, daarvoor verschilt onze cultuur teveel met de Amerikaanse.

In Nederland bestaat een vergoeding uit niet meer dan een compensatie voor de schade die, in dit geval, werkgevers hebben geleden. Ook dat kan al een flinke kostenpost zijn. In 2011 waren er bijvoorbeeld 1,6 miljoen sportblessures en 380.000 verkeersongevallen, waarvan het aannemelijk is dat een groot deel van deze 'slachtoffers' werkzaam is. Sportblessures zorgden bijvoorbeeld al voor 840 miljoen aan verzuimkosten. Een deel hiervan is te wijten aan derden. Het loont dus, ook in Nederland, om bij een ongeval na te gaan of er een derde partij bij betrokken was. Een kleine moeite, terwijl dit kan betekenen dat niet de werkgever, maar de derde partij opdraait voor de loonschade en de eventuele re-integratiekosten.

De kaders van het regresrecht

Dat degene die een ongeval veroorzaakt ook opdraait voor de kosten lijkt logisch, maar heeft toch nog wel wat voeten in de aarde. Voordat een werkgever gebruik kan maken van het regresrecht, moeten een aantal zaken helder zijn. De aansprakelijke wederpartij moet getraceerd zijn, waarna de aansprakelijkheid uitgezocht en vastgesteld wordt. Daarna draait het om het (medische) causale verband tussen de toedracht en de arbeidsongeschiktheid. Ten slotte moet de schade worden berekend om de vordering in te kunnen dienen. Gezien de belangen van verschillende partijen, komt de rechtbank vaak te pas aan een dergelijke procedure.

De schade voor een werkgever kan behoorlijk oplopen, dus ook de winst bij een dergelijke procedure kan echt de moeite waard zijn. Dit geldt ten eerste voor de loondoorbetalingsplicht, terwijl de werknemer hiervoor geen arbeid kan verrichten. Het gaat hier om een periode van maximaal 104 weken, minimaal 70 procent van het salaris. Daarnaast kunnen ook redelijke re-integratiekosten verhaald worden. In het slechtste geval kan de werknemer niet meer (volledig) aan het werk. Bij (gedeeltelijke) arbeidsongeschiktheid, waarbij de werknemer na 104 weken ziekte een WGA uitkering ontvangt, wordt de werkgever nog eens extra benadeeld. Elk WGA-geval binnen een bedrijf leidt tot een premiestijging die tien jaar kan duren. Mits er met succes loonregres is geclaimd, kan ook hiervoor een verzoek tot regrescompensatie worden ingediend. Hetzelfde geldt voor de stijging van een private verzekeringspremie, wanneer de werkgever eigenrisicodrager is.

De baten van het opstarten van een regresprocedure kunnen dus zeker opwegen tegen de kosten. Wanneer een medewerker betrokken is bij een ongeval en hierdoor verzuimd, is het aan te raden om standaard na te gaan of er een derde partij bij betrokken was. Denk bijvoorbeeld aan de aankomende wintersportperiode, waarbij het zomaar zou kunnen gebeuren dat een medewerker geblesseerd raakt door toedoen van een andere skiër. Daarnaast kan een werkgever tot maximaal vijf jaar na het ongeval nog starten met een loonregres-procedure, dus het is de moeite waarde de archieven nog eens na te kijken.

Wanneer een werknemer betrokken raakt bij een ongeval door toedoen van derden, is dit in alle opzichten heel vervelend. Wanneer werkgevers echter bewust zijn van de mogelijkheden binnen het regresrecht, kan de financiële pijn beperkt blijven.

Waardeer dit blogbericht:

Mick Netiv is directeur in de 3-mans directie van Robidus, HR Control & Risk Management. Netiv studeerde Business Administration aan de Universiteit van Amsterdam en vervulde diverse managementfuncties bij IBM Nederland en de Benelux voor hij in 2008 in de directie van Robidus toetrad. In eerste instantie in de rol van sales director en sinds 2010 als directeur.

Reacties