03
juli

Ondernemen: Leve het tweede leven

Geplaatst door op in Artikelen
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 1889
  • 0 reactie
  • Afdrukken

De eerste keer dat ik bij Jet Key aanbelde, werd er niet open gedaan. Was ik te vroeg? Te laat? Nee. Aan de telefoon had zij kordaat en betrouwbaar geklonken en voor zo ver je dat kunt afleiden uit een stem, had ik meteen de indruk dat ik te maken had met een vrouw die zich nauwgezet aan afspraken houdt.

Gelukkig bleek die indruk volkomen terecht. Toen ik haar die avond belde, verontschuldigde zij zich voor de lege deur: Zij was een half uur voor onze afspraak bij een klant aan het werk en de klant moest plotseling naar het ziekenhuis, maar alleen ging dat niet dus Jet ging mee met die klant. Er was niemand anders beschikbaar binnen de eenmanszaak. En helaas stond de klant er ook alleen voor.

Klusvrouw Jet

Zoiets kan gebeuren op een werkdag van Jet. Zij gaat door het leven als Klusvrouw Jet, wordt ingeschakeld voor piepende scharnieren, een balkon dat opgeruimd moet worden, een afvoer die het niet goed doet. Zij komt zowel langs voor het vervangen van stekkers als voor grotere klussen als het opknappen van een kamer. Hoewel niet uitsluitend, heeft zij vooral veel oudere mensen onder haar klanten. Mensen aan wie zij desgewenst uitlegt hoe de computer werkt en hoe je via Facebook contact kunt houden met je kleinkinderen.

Dit werk lag niet voor de hand. Jet Key had tal van betrekkingen als directeur, onder meer van het Nederland Congres bureau en was directeur van de Stichting SAIL Amsterdam. Ze bestierde niet zelden miljoenenondernemingen. Banen waren het op topniveau, met geweldig netwerk, goed salaris en carrièreperspectief. Maar de crisis vierde hoogtij toen haar laatste betrekking ten einde kwam. Er was zo een-twee-drie niets anders voorhanden. En daarna ook niet.

Niet meer solliciteren

'Ik was als kind al handig. En toen ik in 2010 voor de zoveelste keer heel ver kwam in een sollicitatieronde, maar het net niet werd, dacht ik: ik stop er mee. Ik ga niet meer solliciteren, ik kies voor een andere richting. En ja, op je knieën de riolering ontstoppen is iets heel anders dan een internationaal congres organiseren. Oude werkrelaties en ook vrienden zijn er soms verbaasd over maar ik ben blij om iets te doen wat ik ook goed kan, wat op prijs wordt gesteld en dan vind ik het helemaal niet erg om af en toe vies te worden. Sinds de Amsterdamse krant het Parool in augustus 2013 een artikel over mijn carrièreswitch publiceerde, zijn ook mijn kennissen niet meer verbaasd overigens.'

'Het was, nu ik er over nadenk, niet de mislukte sollicitatie alleen... Ik heb echt prachtig werk gedaan maar er is ook altijd iets als kantoorpolitiek en dat is mij gaandeweg steeds meer gaan tegenstaan.'

'Na de middelbare school ben ik rechten in Leiden gaan studeren. Toen mijn scriptie bijna af was, werd de tas gestolen waar al mijn aantekeningen en boeken in zaten. Als ik echt gewild had, had ik het opnieuw kunnen doen, maar ik wist al dat ik eigenlijk veel te praktisch ben – ik was er wel klaar mee. Ik vond het, vlak voor de finish, tijd om te werken en om aan te pakken. Ik ben begonnen als administratief medewerker maar meteen al organiseerde ik van alles. Ik heb gewerkt bij de Stichting Olympische Spelen: een initiatief om de Olympische Spelen van 1992 naar Amsterdam te halen. Dat is niet gelukt, maar ik viel wel op. Ik solliciteerde bij de Stichting Sail Amsterdam en werd een beetje tot mijn verbazing aangenomen als directeur van Sail. Ik werd verantwoordelijk voor de organisatie en uitvoering van Sail Amsterdam 1990. Toen dat was afgewikkeld werd het tijd voor iets nieuws.

Congreswereld

Ik wist niet meteen wat, nam even vrijaf. In die tijd werd het internationale congres over de ziekte aids georganiseerd, dat zou in de VS plaatsvinden. Maar het feit dat mensen met aids en hiv de in de VS niet welkom waren, leidde tot herbezinning over de locatie van het congres. Een jaar van te voren werd het naar Amsterdam verplaatst: een groot internationaal congres, tienduizend deelnemers, iets wat je normaal gesproken niet in een jaar kunt organiseren. Ze zochten toen iemand met ervaring in het organiseren van grote evenementen en daar was ik. Dat ben ik gaan doen en daarna ben ik blijven werken in de congreswereld. Tien jaar bij de RAI, daarna bij het Nederlands Congres Bureau. Na de fusie van het NCB en het NBT (Nederlands Bureau voor Toerisme) , werd ik ZZP-er: beide directeuren diende te vertrekken en ik vond het ook wel weer eens tijd voor wat anders. Als zelfstandige heb ik nog een aantal jaren congressen en evenementen georganiseerd. Hoe werkt zoiets? Je moet heel goed weten wat de organisator beoogt en snappen wat de bezoeker er naar toe zal drijven. En dat spel snap ik heel goed.'

Mijn laatste grote opdrachten waren in het buitenland, in Angola. Geen gemakkelijk land. Politiek speelt er een grote rol. En zoals ik zei: daar gaat op een gegeven moment de lol van af. Ego's, persoonlijke belangen... In de corporate wereld is veel ijdelheid. Het gaat er al te vaak meer om de verpakking dan om de inhoud. Maar voor mij draaide het juist om de inhoud van een evenement of het congres: iets dat je per se onder de aandacht van een bepaalde doelgroep wilt brengen. Heel inspirerend om daarover na te denken en er vervolgens alles omheen te organiseren.

Toen de crisis in 2008 begon op te spelen, raakte dat ook de organisatie in Angola. De opdrachten werden ingetrokken, het contract speelde geen enkele rol, anders dan als een stapel papiersnippers in de prullenmand. Terug in Nederland kon ik geen opdracht, noch baan meer vinden. Verschillende keren behoorde ik bij de laatste twee, maar ik werd het niet, een nieuwe ervaring. Reden? U past toch niet in het profiel, een andere manier om te laten weten, dat men mij te oud vond, 58 jaar.

Handig zijn

Mijn vakantie zou een zeiltocht naar Stockholm worden dat jaar. Aan boord heb ik goed kunnen nadenken over wat het is dat me werkelijk drijft. Waar ik blij van word. Wat ik echt heel goed kan en wil kunnen. Toen besloot ik te gaan doen wat ik altijd al deed: dingetjes repareren, klusjes doen, dingen maken. Ik ben eens in mijn buurt gaan vragen aan oudere mensen wat ze ervan zouden vinden als er een persoon als ik, een handig mannetje in de vorm van een handige vrouw, helpt met dingen die blijven liggen. Men was enthousiast. In de praktijk help ik inmiddels vooral ouderen. En ja, dan zie je soms gekke dingen. Mensen die het gewoon niet meer helemaal redden in hun laatste jaren maar wel graag een bepaalde standaard willen handhaven. Je komt binnen en dan zie je het soms: opgestapelde spullen, weggooien lukt niet maar het onderhouden en gebruiken ook niet. Dan vervuilt alles in een mum van tijd. Mensen laten geen bedrijf komen voor een lekkende kraan. Als je een kamer wilt opknappen, zegt het schilderbedrijf dat mensen zelf de kamer moeten opruimen en alle schilderijen weg moeten halen. Maar dat kunnen veel mensen niet meer. Sterker nog, als je geen trapje op kunt, kun je ook geen lamp vervangen.'

'Al die kleine dingen blijven liggen en dat zie je op een gegeven moment. En techniek is breed, ik help natuurlijk ook met televisies instellen en met eenvoudige computervragen. Zo had ik laatst een klant die wel op Facebook zat maar iets verkeerd had ingetypt. Daardoor kreeg zij allerlei foto's van halfnaakte mannen. Zij was als de dood dat haar familie dat weer zou zien, dat die zouden denken dat zij zich op die manier vermaakt.... Haar help ik dan met het ont-vrienden en goed instellen van de privacy-instellingen. Maar ik heb ook een keer foto's gemaakt van een thuis opgebaarde echtgenoot. Eigenlijk kwam ik er om de verlichting te maken en toen bleek dat deze mevrouw ook graag een herinnering wenste aan haar overleden man. Maar zij wist niet hoe zij een mooi uitgelichte foto moest maken: de komst van de digitale camera was helemaal aan haar voorbij gegaan.'

Voldoening

'Dit werk geeft me heel veel voldoening. En soms even niet. Als ik door de regen fiets van afvoer repareren naar lampje vervangen denk ik wel eens terug aan het kantoorleven. En soms mis ik de intellectuele uitdaging van mijn vorige banen. Maar dit werk leert me wel om veel te relativeren. Pluk de dag, dat was altijd al mijn motto, maar nu snap ik die woorden nog zoveel beter. Als je ziet hoe sommige mensen oud worden... En op de één of andere wijze staat ons dat allemaal te wachten. Het maakt mij heel blij dat ik vanuit wat ik kan, zoveel kan betekenen voor anderen. Ik heb nooit geweten dat ik het dienstverlenende zo in me heb.'

'Die klant van vorige week heeft niemand meer. Hij woont zelfstandig maar hij heeft geen kinderen en zijn vrienden zijn hem zo langzamerhand ontvallen. Maar hij is min of meer gezond, thuiszorg is er natuurlijk veel minder dus hij zal het nog lang alleen moeten doen. Dus ja, ik hing net een schilderijtje op en toen gebeurde het: hij zakte in elkaar en we moesten naar het ziekenhuis. Zulke dingen maak je ook mee.'

'Ik moet vijf tot zes uur per dag kunnen declareren, vind ik. Dus beginnen met een uitgebreid kopje koffie en een lang gesprek gaat niet altijd. Maar na het werk maak ik graag een praatje, hoor. Het belangrijkst is natuurlijk dat ik mijn werk goed doe. Ik krijg dan ook de meeste klanten via mond-tot-mond reclame. Of via mijn folder. Of ze zien me fietsen: ik heb een karretje achter mijn fiets en rode bedrijfskleding die lekker opvalt.'

Lokaal ondernemerschap

'Lokaal ondernemerschap is het. Ik richt me op de buurt, ik zorg dat ik altijd goed werk aflever en ik let goed op. Oudere mensen willen dingen vaak stapje voor stapje aanpakken maar hebben soms ook simpele dingen. Een voetschakelaar voor een lamp, bijvoorbeeld, dat ze minder hoeven te bukken. Ook leuk om even te maken, trouwens, dan kom ik voor een piepende deur, maar valt mij op dat de verlichting slecht is. En mijn eigen huis ligt vol met allerlei schakelaars en handigheidjes; ik fiets dan even op en neer en dan is de lamp ook gefikst. En als ik een kamer doe, gebeurt dat meestal in drie kleine stapjes. Dan hoef je niet het hele huis overhoop te halen, dat vinden mensen niet fijn. Dus ik let erg op wat mensen prettig vinden en niet op hoe het klus-technisch handig is. Dat is het dienstverlenende en daar ben ik goed in. Ik heb oprecht aandacht voor de mensen bij wie ik over de vloer kom – en ik houd van aanpakken. Hulpverlener ben ik niet geworden, dat word ik ook nooit. Ik ben een klusvrouw.'

Deze blog werd op 3 juni 2014 gepubliceerd op de website van Dijk & Van Emmerik. 

Meer weten over Klusvrouw Jet? Volg haar op twitter of ga naar haar website.

Waardeer dit blogbericht:
0

Outplacementbegeleiding voor werkzoekenden. Coaching voor ondernemers en leidinggevenden. En therapie voor wie dat nodig heeft. Als psycholoog help ik jou om werk te vinden of beter te worden in het werk dat je doet. Tenslotte verzorg ik ieder jaar een aantal trainingen, lezingen en workshops over het onderwerp 'werk'.


linkedin hover 32 twitter hover 32

Reacties